گفتي : سالهاي سرسبزي ِ صنوبر را،
فداي فصلِ سردِ فاصله مان نكن!
من سكوت كردم!
گفتي : يك پلك نزده،
پرنده ي پندارم
از بام خيال تو خواهد پريد!
من سكوت كردم!
گفتي : هيچ ستاره اي،
دستاويزِ تو در اين سقوط بي سرانجامم
نخواهد شد!
من سكوت كردم!
گفتي: دوري ِدستها و همكناري دلها،
تنها راه رها شدن است!
من سكوت كردم!
گفتي : قول مي دهم هر از گاهي،
چراغ يادِ تو را در كوچه ي بي چنار و چلچله
روشن كنم!
من سكوت كردم!
سكوت كردم ، اما
ديگر نگو كه هق هق ناغافلم را
از آنسوي صراحت سيم و ستاره نشنيدي

      پیش او یار نو،یار کهن،هر دو یکیست

      حرمت مدعی و حرمت من هر دو یکیست 

      قول زاغ و غزل مرغ چمن هردو یکیست

      نغمه بلبل و فریاد زغن هر دو یکیست

      این ندانست که قدر همه یکسان نبود...    

غم ازدرون مرا متلاشي كرد. 
كاهيده قطره قطره تنم در زلال اشك. 
من پيشرفت كاهش جان را درون دل 
احساس مي كنم.
احساس مي كنم كه تو بخشيده اي به من،
اين پرشكوه جوشش پر شوكت غرور.
در من نه انتظار و نه اميدي،
اميد بازگشت تو ؟
بي حاصل
من از تو بي نيازتر از مردگان گور
ديگر به من مبخش 
احساس دوست داشتن جاودانه را
با سكر بي خيالي،
اعصاب خويش را
تخدير مي كنم.
من قامت بلند تو را در قصيده اي
با نقش قلب سنگ تو تصوير مي كنم...