منم،يه تقويم پر از زمستون
چله نشين دلي دربو داغون
سال كبيسمو،شگون ندارم
از هيچ كسي خاطره اي ندارم

جز يه نفر كه دربو داغونم كرد
بره بودم،گرگ بيابونم كرد
اما دلم تو غربت اون بيابون
از راهي كه رفته نشد پشيمون

دل اي دل ديونه
كي قدرتو ميدونه
برو فكر خودت باش
پر از گرگه زمونه

باز منتظر نشستي
آب ميشي،دستي دستي
تو هم بايد مثل اون
دلش رو مي شكستي

دل اي دل ديونه...

رفتی و خاطره های
تو نشسته توی خیالم
بی تو من اسیر دست
آرزوهای محالم

یاد من نبودی اما
من به یاد تو شکستم
غیر تو که دوری ازمن
دل به هیچکسی نبستم

هم ترانه یاد من باش
بی بهانه یاد من باش
وقتی بیداری مهتاب
عاشقانه یاد من باش

اگه باشی با نگاهت
میشه از حادثه رد شد
میشه تو آتیش عشقت
گر گرفتنو بلد شد

اگه دوری،اگه نيستي
نفس فرياد من باش
تا ابد،تا ته دنيا
تا هميشه ياد من باش

هم ترانه یاد من باش
بی بهانه یاد من باش
وقتی بیداری مهتاب
عاشقانه یاد من باش

هم ترانه ياد من باش...

تو نيستي كه ببيني
 چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاري است
 چگونه عكس تو در برق شيشه ها پيداست
چگونه جاي تو در جان زندگي سبز است
هنوز پنجره باز است
تو از بلندي ايوان به باغ مي نگري
درخت ها و چمن ها و شمعداني ها
به آن ترنم شيرين به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب مي نگرند
تمام گنجشكان
كه درنبودن تو
 مرا به باد ملامت گرفته اند
ترا به نام صدا مي كنند
هنوز نقش ترا از قراز گنبد كاج
كنار باغچه
زير درخت ها لب حوض
درون آينه پاك آب مي نگرند
تو نيستي كه ببيني چگونه پيچيده است
طنين شعر تو درترانه من
تو نيستي كه بيبني چگونه مي گردد
 نسيم روح تو در باغ بي جوانه من
چه نيمه شب ها كز پاره هاي ابر سپيد
به روي لوح سپهر
ترا چنانكه دلم خواسته است ساخته ام
چه نيمه شب ها وقتي كه ابر بازيگر
هزار چهره به هر لحظه مي كند تصوير
به چشم همزدني
ميان آن همه صورت ترا شناخته ام
به خواب مي ماند
تنها به خواب مي ماند
 چراغ آينه ديوار بي تو غمگينند
تو نيستي كه ببيني
 چگونه با ديوار
به مهرباني يك دوست از تو مي گويم
تو نيستي كه ببيني چگونه از ديوار
 جواب مي شنوم
تو نيستي كه ببيني چگونه دور از تو
به روي هرچه درین خانه ست
غبار سربي اندوه بال گسترده است
 تو نيستي كه ببيني دل رميده من
بجز تو ياد همه چيز را رهاكرده است
غروب هاي غريب
 در اين رواق نياز
پرنده ساكت و غمگين
ستاره بيمار است
دو چشم خسته من
 در اين اميد عبث
دو شمع سوخته جان هميشه بيدار است
تو نيستي كه ببيني

بام را برافكن ، و بتاب ، كه خرمن تيرگي اينجاست.
بشتاب ، درها را بشكن ، وهم را دو نيمه كن ، كه منم
هسته اين بار سياه.
اندوه مرا بچين ، كه رسيده است.
ديري است، كه خويش را رنجانده ايم ، و روزن آشتي بسته است.
مرا بدان سو بر، به صخره برتر من رسان ، كه جدا مانده ام.
به سرچشمه "ناب" هايم بردي ، نگين آرامش گم كردم ، و گريه سر دادم.
و مبادا ترس آشفته شود ، كه آبشخور جاندار من است.
و مبادا غم فرو ريزد، كه بلند آسمانه زيباي من است.
صدا بزن ، تا هستي بپا خيزد ، گل رنگ بازد، پرنده هواي فراموشي كند.
ترا ديدم ، از تنگناي زمان جستم . ترا ديدم ، شور عدم در من گرفت.
و بينديش ، كه سودايي مرگم . كنار تو ، زنبق سيرابم.
دوست من ، هستي ترس انگيز است.
به صخره من ريز، مرا در خود بساي ، كه پوشيده از خزه نامم.
بروي ، كه تري تو ، چهره خواب اندود مرا خوش است.
غوغاي چشم و ستاره فرو نشست، بمان ، تا شنوده آسمان ها شويم.
بدر آ، بي خدايي مرا بياگن، محراب بي آغازم شو.
نزديك آي، تا من سراسر ((من)) شوم.

سهراب سپهری

چه ضيافت غريبي
من و گيتار و ترانه
جاي تو : يه جاي خالي
شعر من شعر شبانه
هرم خورشيدي چشمات
 من رو آب كرد و تموم كرد
 لحظه ي ناب پريدن
 با يه ديوار رو به روم كرد
گوش بده !‌ ترانه هام ترجمه ي چشماي توست
 تو تموم قصه هام هميشه جاي پاي توست
 تو ضيافت سكوتم
 تو اگه قدم بذاري
 مي بيني از تو شكستم
اما تو خبر نداري
بي تو از زمزمه دورم
بي تو از ترانه عاري
 زخم تو : زخم هميشه
 اينه تنها يادگاري
گوش بده !‌ ترانه هام ترجمه ي چشماي توست
 تو تموم قصه هام هميشه جاي پاي توست

فرسود پاي خود را چشمم به راه دور
تا حرف من پذيرد آخر كه :زندگي
رنگ خيال بر رخ تصوير خواب بود.

دل را به رنج هجر سپردم، ولي چه سود،
پايان شام شكوه ام.
صبح عتاب بود.

چشمم نخورد آب از اين عمر پر شكست:
اين خانه را تمامي پي روي آب بود.

پايم خليده خار بيابان .
جز با گلوي خشك نكوبيده ام به راه.
ليكن كسي ، ز راه مددكاري،
دستم اگر گرفت، فريب سراب بود.

خوب زمانه رنگ دوامي به خود نديد:
كندي نهفته داشت شب رنج من به دل،
اما به كار روز نشاطم شتاب بود.

آبادي ام ملول شد از صحبت زوال .
بانگ سرور در دلم افسرد، كز نخست
تصوير جغد زيب تن اين خراب بود.

        تو چشمتون چه قصه هاست
        نگاهتون چه آشناست
        اگه بپرسین از دلم 
        میگم گرفتار شماست

        نگاهتون پیش منه
        حواستون جای دیگست
        خیالتون اینجا که نیست
         پیش یه رسوای دیگست

         نفس نفس تو سینم
         عطر نفس های شماست
         اگر که قابل بدونین
         خونه دل جای شماست

        میمرم از حسادت
        دلی که دلدار شماست
        کاش میدونستم اون کیه
        که این روزا یار شماست
        خوشا به حال اون کسی
         که توی رویای شماست

        شما گناهی ندارین
        این روزگاره،بي وفاست
        تو خلوت شبونه ام
        خالي فقط جاي شماست
        تو جام مي تموم شب
        نقش دو چشماي شماست

        نفس نفس تو سينم
        عطر نفس هاي شماست
        اگر كه قابل بدونين
        خونه دل جاي شماست...